سالها پیش با همه گیر شدن خرید و استفاده از تلویزیون تقریبا در هر منزلی دستگاهی جا گیر و با صفحه ای محدب از شیشه، یافت می شد که وظیفه اصلی آن سرگرم کردن استفاده کنندگانش بود. اولین جهش تکنولوژیک برای این دستگاه ها قابلیت پخش تصاویر رنگی بجای دو رنگ سیاه و سفید بود. به جرات می توان ادعا کرد که غیر از اضافه شدن قابلیت ریموت کنترل و صاف شدن سطح نمایشگر این یاران قدیمی، تغییر مشهودی در آن ها تا اوایل قرن بیستم دیده نشد.
اوایل قرن بیستم مصادف با ظهور تلویزیون های پلاسما و ال سی دی بوده و به واسطه زیبایی ظاهری، کیفیت بهتر تصویر، استفاده از امکانات دیجیتالی و مصرف انرژی بهینه، خریداران برای ارتقا تلویزیون خود مجاب شده و بدینوسیله آمار فروش بالای این گجت های محبوب و البته گران قیمت رقم خورد.
اما از اوایل سال ۲۰۰۵ میزان فروش انواع تلویزیون افت بی سابقه ای را تجربه کرد. علت آن هم روشن بود. خریداران دلیلی برای تهیه تلویزیون جدید نمی دیدند. درست درهمین مقطع بود که سازندگان به تکاپوی بیشتر پرداخته و سعی کردند تا هر سال امکانی جدید را به تلویزیون های تولیدی خود اضافه کنند.
اوایل بحث تلویزیون های HD داغ بود و کمی بعد FULL HD بود که بر سر زبان ها افتاد. سپس تلویزیون های ۳D آمدند تا صنعت سینماهای خانگی را متحول کنند، اما آرام آرام به فراموشی سپرده شدند؛ آخر کمتر کسی علاقه به استفاده از عینک و اتاق…
ادامه مطـــلب در منبع...